وزن

- 300 گرم - ۸۷۵,۰۰۰ تومان
- 650 گرم - ۱,۴۵۵,۰۰۰ تومان
- 900 گرم - ۱,۹۲۰,۰۰۰ تومان

پاک کردن

عسل دیابتی

عسل چندگیاه ویژه دیابتی، ترکیبی خام و آزمایش‌شده از عسل‌های کنار، قنقال، خلیلو، زول و کوهستان با فروکتوز بالاتر و ساکارز پایین است. این عسل درمان دیابت نیست و فقط با نظر پزشک و در مقدار کم مصرف می‌شود.

ساکارز:

2.00

حداکثر

5g/100g

قند احیا:

74.6

حداقل

65g/100g

HMF:

7.5

حداکثر

40 mg/kg

رطوبت:

حداکثر

20%

پرولین:

561

حداقل

180mg/kg

دارنده گواهینامه
استاندارد ایران
به شماره: 63841979911

دارنده گواهینامه
پروانه بهداشتی ساخت
به شماره: 15/17177

عسل دیابتی را بهتر بشناسیم

توضیحات تخصصی توسط کارشناس عسل، دکتر بهزاد رفاهی

معرفی عسل

عسل دیابتی چیست؟

«عسل دیابتی» نام رایج عسل‌هایی است که فروکتوز بیشتر و گلوکز کمتری دارند و به همین دلیل قند خون را آرام‌تر از شکر بالا می‌برند. با این حال عسل دیابتی هم قند است و دارو یا درمان دیابت نیست؛ مصرف آن فقط با نظر پزشک و در مقدار کم توصیه می‌شود.

عسل چندگیاه ویژه دیابتی سید محمد رضویان

عسل چندگیاه ویژه دیابتی یک عسل کاملاً طبیعی، تازه، سالم و خام است که از ترکیب چند عسل طبیعی با بهترین شاخص‌های آزمایشگاهی تهیه شده؛ عسل‌هایی که تجربه‌ی بیش از دو دهه نشان داده برای بیماران دیابت بهترین انتخاب‌اند. این محصول معمولاً ترکیبی است از عسل کنار، قنقال، خلیلو، زول و عسل‌های کوهستانی با نسبت فروکتوز به گلوکوز بالاتر و شاخص گلیسمی پایین‌تر؛ ترکیبی که خلوص و اصالت آن در آزمایشگاه تخصصی و آنالیزهای حسی تأیید شده است.

نکته‌ای که پیش از هر چیز باید روشن شود این است که این عسل نیز درمان دیابت نیست. مصرف آن صرفاً با نظر پزشک و در صورتی که مصرف عسل برای بیمار مجاز باشد، به‌صورت کنترل‌شده و در حد اندازه توصیه می‌شود. در این مقاله به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهیم که عسل چندگیاه ویژه دیابتی چیست، شاخص گلیسمی چیست، آیا عسل درمان دیابت است، چه عسلی برای بیماران دیابت بهترین گزینه است و چگونه باید از آن استفاده کرد؛ همه بر پایه شواهد علمی معتبر و تجربه‌ی واحد تحقیق و توسعه سید محمد رضویان ارائه شده است.

عسل دیابتی نام رایج عسل‌هایی است که فروکتوز بیشتر و ساکارز کمتری دارند و قند خون را آرام‌تر از شکر بالا می‌برند. عسل دیابتی بی‌قند نیست و دیابت را درمان نمی‌کند؛ فقط برای بعضی بیماران دیابتی، با نظر پزشک و به مقدار کم، شیرین‌کنندهٔ بهتری از شکر است.

عسل دیابتی چیست؟

هیچ عسلی بدون قند نیست. حدود سه‌چهارم وزن عسل را دو قند ساده تشکیل می‌دهند: فروکتوز (قند میوه) و گلوکز. فرقشان این است که فروکتوز قند خون را آهسته‌تر بالا می‌برد. عسل‌هایی که سهم فروکتوزشان بیشتر و ساکارزشان (قند شکر) کمتر است، معمولاً شاخص گلیسمی پایین‌تری دارند؛ یعنی بعد از خوردن، قند خون را آرام‌تر و کمتر بالا می‌برند. در بازار به این عسل‌ها «عسل دیابتی» می‌گویند.

عسل چندگیاه ویژهٔ دیابتی سید محمد رضویان ترکیبی از همین نوع عسل‌هاست: عسل‌های کنار، قنقال، خلیلو، زول و کوهستان که برای نسبت بالاتر فروکتوز به گلوکز انتخاب و با هم ترکیب شده‌اند.

قند عسل دیابتی چقدر است؟

مهم‌ترین عدد برگهٔ آزمایش برای یک دیابتی، ساکارز (قند شکر) است: ساکارز این عسل فقط ۲ درصد است، یعنی ۶۰ درصد کمتر از سقف مجاز ۵ درصد؛ نشانهٔ اینکه به زنبورها شکر داده نشده است. قندهای ساده (فروکتوز و گلوکز) هم ۷۴٫۶ درصد است. استاندارد ملی حداقل ۶۵ درصد قندهای ساده و حداکثر ۵ درصد ساکارز را برای عسل طبیعی مجاز می‌داند. همین ساکارز کم هم شکر افزوده نیست؛ قند طبیعی خود شهد گیاهان است. برگهٔ آزمایش کامل این عسل را در بخش «برگهٔ آزمایش» همین صفحه ببینید یا فایلش را دانلود کنید.

شاخص گلیسمی عسل‌های مختلف با هم خیلی فرق دارد و به ترکیب قندهایشان بستگی دارد. قاعدهٔ کلی این است که عسل‌های پرفروکتوز و دیرشکرک اثر ملایم‌تری بر قند خون دارند. عسل‌هایی مثل کنار، عناب، زول، قنقال، خلیلو، اقاقیا و مریم‌گلی معمولاً در این گروه‌اند.

پژوهش‌ها دربارهٔ عسل و دیابت چه می‌گویند؟

نتیجهٔ پژوهش‌ها دوطرفه است و هر دو طرفش را باید دانست:

در افراد سالم و در معرض خطر: یک مرور نظام‌مند روی ۱۸ کارآزمایی بالینی نشان داد مصرف عسل در یک رژیم غذایی سالم، قند ناشتا و چربی‌های خون را کمی بهتر کرد. بهترین نتیجه را عسل خام و عسل‌های اقاقیا و شبدر داشتند^۱.
در دیابت نوع ۲ و مقدار زیاد: در یک کارآزمایی بالینی در ایران، بیماران دیابتی نوع ۲ هشت هفته روزانه ۵۰ گرم عسل خوردند. دور کمرشان کمتر شد ولی قند سه‌ماهه (HbA1c) بالا رفت^۲. مرور کارآزمایی‌ها هم هشدار داده که مصرف زیاد عسل ممکن است قند خون دیابتی‌ها را بدتر کند^۳.
مقدار کم: یک فرامرور تازه روی ۶۹ کارآزمایی بالینی نشان داد حدود ۱۰ گرم عسل در روز ممکن است قند سه‌ماهه را کمی پایین بیاورد، اما بر چند شاخص دیگر اثر نامطلوب داشته است؛ پژوهشگران مصرف طولانی یا زیاد عسل را در افراد بیمار نیازمند احتیاط دانسته‌اند^۴.

خلاصه‌اش این است: عسل برای دیابتی‌ها دارو نیست؛ در بهترین حالت جایگزین بهتری برای شکر است، آن هم به مقدار کم و با نظر پزشک.

عسل دیابتی اصل چه ویژگی‌هایی دارد؟

خالص: فقط از شهد گیاهان باشد و در تولیدش به زنبور شربت شکر یا شربت فروکتوز داده نشده باشد. خلوصش با آزمایش و ارزیابی چشایی و بویایی تأیید شده باشد.
سالم: بقایای دارو و آلاینده نداشته باشد.
تازه: حداکثر دو سال و ترجیحاً کمتر از یک سال از تولیدش گذشته باشد.
خام: حرارت بالای ۴۵ درجه ندیده باشد؛ حرارت، آنزیم‌ها و ترکیبات مفید عسل را از بین می‌برد.
برگهٔ آزمایش داشته باشد: ساکارز پایین و قندهای ساده در محدودهٔ استاندارد را روی برگهٔ آزمایش ببینید.

عسل چندگیاه ویژهٔ دیابتی سید محمد رضویان

سید محمد رضویان بیش از دو دهه است که این ترکیب را تهیه می‌کند: عسلی طبیعی و خالص، بدون تغذیهٔ شکری زنبور، خام و تازه، آزمایش‌شده در آزمایشگاه تخصصی عسل مجموعه، با درجهٔ کیفی اعلا و در بسته‌بندی شیشه‌ای. رنگش کهربایی است و طعم خوشی دارد که عطر کنار، زول، قنقال و گیاهان کوهستانی در آن پیداست.

به گفتهٔ مشتریانی که سال‌ها این عسل را با تأیید پزشک و به مقدار کم مصرف کرده‌اند، قند خونشان را در کنار درمان پزشکی کنترل کرده‌اند. این تجربهٔ مصرف‌کنندگان است، نه نتیجهٔ آزمایش بالینی.

یکی از اجزای این عسل، عسل زول است که در طب سنتی ایران به کمک به دیابتی‌ها شهرت دارد و پژوهش‌های بالینی روی گیاه آن انجام شده است. جزئیاتش را در مقالهٔ عسل زول و رابطه‌اش با دیابت بخوانید. دربارهٔ عسل کنار هم مقالهٔ عسل کنار را ببینید.

جمع‌بندی: آیا دیابتی‌ها می‌توانند عسل بخورند؟

به همهٔ بیماران دیابتی نمی‌شود توصیهٔ مصرف عسل کرد. این تصمیم به شرایط هر فرد، نوع عسل و مقدار مصرف بستگی دارد و باید با پزشک گرفته شود. برای کسی که پزشکش اجازه داده، عسل ویژهٔ دیابتی در مقدار کم می‌تواند جایگزین سالم‌تری برای قند و شکر باشد؛ اما مصرف خودسرانه و زیاد آن برای قند خون مضر است و هرگز نباید جای دارو را بگیرد.

منابع

Ahmed A. et al. (2023). Effect of honey on cardiometabolic risk factors: a systematic review and meta-analysis. Nutrition Reviews
Sadeghi F. et al. (2019). Effect of Natural Honey on Glycemic Control and Anthropometric Measures of Patients with Type 2 Diabetes: A Randomized Controlled Crossover Trial. International Journal of Preventive Medicine
Akhbari M. et al. (2021). The Effects of Oral Consumption of Honey on Key Metabolic Profiles in Adult Patients with Type 2 Diabetes Mellitus and Nondiabetic Individuals: A Systematic Review of Clinical Trials. Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine
Norouzzadeh M. et al. (2025). Dosage exploration of the effects of honey and its derivatives on cardiometabolic outcomes: an overview of systematic reviews and GRADE-assessed updated meta-analysis. Nutrition & Diabetes

مطالعه بیشتر > بستن >

برگه آزمایش

شناسنامهٔ آزمایشگاهی عسل دیابتی (چندگیاه ویژه)

برای کسی که قند خونش را کنترل می‌کند، مهم‌ترین سؤال دربارهٔ هر عسل این است: «چقدر شکر دارد؟» جواب این سؤال در برگهٔ آزمایش است، نه در ادعای فروشنده. این عسل در آزمایشگاه تخصصی عسل مجموعه، که صلاحیتش را مرکز ملی تأیید صلاحیت ایران تأیید کرده، طبق استاندارد ملی ایران (شمارهٔ ۹۲) آزمایش شده است.

۱. ساکارز: فقط ۲ درصد؛ کمتر از نصف حد مجاز

ساکارز همان قند شکر سفید است و برای بیماران دیابتی مهم‌ترین عدد برگهٔ آزمایش است. استاندارد ملی تا ۵ گرم ساکارز در هر ۱۰۰ گرم عسل طبیعی را مجاز می‌داند، اما ساکارز این عسل ۲ گرم در ۱۰۰ گرم است؛ یعنی ۶۰ درصد کمتر از سقف مجاز.

این عدد دو پیام دارد. اول اینکه به زنبورها شربت شکر داده نشده است؛ عسلی که با تغذیهٔ شکری تولید شود ساکارز بالایی دارد. دوم اینکه همین ۲ درصد هم شکر افزوده نیست، بلکه قند طبیعی شهد گیاهان است که زنبور هنوز کامل آن را نشکسته است. هرچه ساکارز عسل پایین‌تر باشد، برای کسی که از شکر پرهیز می‌کند گزینهٔ بهتری است.

۲. قندهای ساده: ۷۴٫۶ درصد

بیشتر وزن عسل را دو قند ساده تشکیل می‌دهند: فروکتوز (قند میوه) و گلوکز. استاندارد ملی حداقل ۶۵ درصد قند ساده را لازم می‌داند و این عسل ۷۴٫۶ درصد دارد؛ یعنی شیرینی‌اش تقریباً تمام از قندهای طبیعی خود عسل است، نه از شکر.

۳. پرولین: ۵۶۱؛ بیش از سه برابر حداقل استاندارد

پرولین اسید آمینه‌ای است که زنبور به عسل اضافه می‌کند و نشانهٔ رسیده و طبیعی بودن عسل است. حداقل استاندارد ۱۸۰ میلی‌گرم در کیلوگرم است و این عسل ۵۶۱ دارد.

۴. HMF: ۷٫۵؛ نشانهٔ عسل تازه و حرارت‌ندیده

HMF ماده‌ای است که با حرارت دیدن یا کهنه شدن عسل بالا می‌رود. حداکثر مجاز ۴۰ میلی‌گرم در کیلوگرم است و این عسل ۷٫۵ دارد؛ یعنی تازه است و حرارت ندیده است.

یادآوری مهم: ساکارز پایین یعنی این عسل شکر افزوده ندارد، نه اینکه بی‌قند است. عسل دیابتی هم قند دارد و فقط با نظر پزشک و به مقدار کم مصرف شود.

بهبود با عسل

آیا عسل درمان‌کننده بیماری دیابت است؟

پاسخ صریح است: عسل درمان‌کننده بیماری دیابت نیست. اما شواهد علمی نشان می‌دهد اثر آن «دوگانه و وابسته به شرایط» است؛ یعنی هم نوع عسل و هم مقدار مصرف تعیین‌کننده است.

شواهد حامی مصرف کنترل‌شده: فراتحلیل سال ۲۰۲۳ منتشرشده در Nutrition Reviews با بررسی ۱۸ کارآزمایی کنترل‌شده روی ۱۱۰۵ نفر نشان داد مصرف عسل در حد میانه‌ی حدود ۴۰ گرم در روز طی حدود ۸ هفته، قند خون ناشتا را حدود ۰/۲ میلی‌مول کاهش می‌دهد و همچنین کلسترول تام، LDL و تری‌گلیسیرید را پایین آورده و HDL را افزایش می‌دهد؛ جالب آن‌که اثرات مثبت در عسل‌های تک‌گل (به‌ویژه اقاقیا و شبدر) و عسل خام بیشتر بود [1]. این یافته با تجربه‌ی بالینی ما نیز هم‌خوان است: مصرف در حد اندازه از عسل‌های کنار، زول، عناب، خلیلو و قنقال در بیماران دیابتی با کنترل نسبی قند خون همراه بوده است.

شواهد هشداردهنده: مرور جامع و فراتحلیل به‌روز روی ۶۹ کارآزمایی با ۳۵۴۴ شرکت‌کننده نشان داد مصرف روزانه حتی ۱۰ گرم عسل ممکن است هموسایتین A1C را کاهش دهد، اما هم‌زمان قند خون ناشتا، تری‌گلیسیرید و سایر شاخص‌ها را به‌صورت نامطلوب تحت تأثیر قرار دهد [2]؛ یعنی حتی مقادیر کم نیز اثراتی پیچیده دارند و مصرف طولانی‌مدت نیازمند احتیاط است. مرور سیستماتیک سال ۲۰۲۱ روی ۱۳ کارآزمایی نیز نتیجه گرفت مصرف زیاد عسل در بیماران دیابت نوع ۲ می‌تواند قند خون و شاخص‌های متابولیک را بدتر کند [3]. در یک کارآزمایی تصادفی‌شده روی بیماران دیابت نوع ۲ نیز مصرف ۵۰ گرم عسل در روز طی ۸ هفته باعث افزایش A1C شد [4].

جمع‌بندی شواهد: عسل خام و باکیفیت در دوزهای کم و کنترل‌شده می‌تواند جایگزین مطلوب‌تری برای قند و شکر باشد و حتی شاخص‌های قندی و لیپیدی را بهبود بخشد؛ اما مصرف زیاد، خودسرانه یا از انواع فرآوری‌شده و پاستوریزه، برای کنترل قند خون مضر است. بنابراین هیچ عسلی، از جمله عسل چندگیاه ویژه دیابتی، «درمان» دیابت نیست و مصرف آن باید حتماً با تأیید پزشک متخصص انجام شود.

مزیت عسل نسبت به سایر شیرین‌کننده‌ها

عسل در مقایسه با شکر، شربت‌های قندی و سایر شیرین‌کننده‌های صنعتی چند مزیت روشن دارد:

شاخص گلیسمی پایین‌تر: به دلیل سهم بالای فروکتوز، عسل قند خون را تدریجی‌تر و با پیک قندی کمتری نسبت به شکر سفید افزایش می‌دهد [1].
تنوع قندی بسیار بالاتر: شکر صرفاً ساکارز است، اما عسل بیش از ۴۰ نوع قند مختلف دارد؛ حدود ۱۵ درصد قندهای آن قندهای کمیاب (مانند ایزومالتولوز و ترهالوز) است که اثرات متابولیک مطلوب‌تری نشان داده‌اند [1].
ترکیبات زیست‌فعال: عسل خام سرشار از ترکیبات فنولی و فلاونوئیدی با اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضدمیکروبی است که در بلندمدت می‌توانند از عوارض اکسیداتیو بیماری دیابت کمک کنند.
اثر بر پروفایل لیپیدی: برخی مطالعات بالینی نشان داده‌اند مصرف کنترل‌شده عسل کلسترول تام، LDL و تری‌گلیسیرید را کاهش و HDL را افزایش می‌دهد [1].

البته این مزایا تنها در عسل واقعی، خام و فرآوری‌نشده معنا دارند؛ عسل صنعتی و حرارت‌دیده عملاً به یک شربت قندی ساده تبدیل شده و این مزایا را از دست می‌دهد.

ویژگی محصول

زمان برداشت:

معمولا از اواخر بهار تا تابستان

منطقه برداشت:

به دلیل چند گیاه بودن، منطقه برداشت متنوعی دارد.

ترکیبات:

این محصول معمولاً ترکیبی است از عسل کنار، قنقال، خلیلو، زول و عسل‌های کوهستانی با نسبت فروکتوز به گلوکوز بالاتر و شاخص گلیسمی پایین‌تر؛ ترکیبی که خلوص و اصالت آن در آزمایشگاه تخصصی و آنالیزهای حسی تأیید شده است.

نحوه نگهداری:

در ظرف شیشه ای و در دمای اتاق نگهداری شود - در ظرف پلاستیکی نگهداری نشود چون عسل طبیعی ماهیت اسیدی دارد و در صورت نگهداری در ظرف پلاستیکی تحت تاثیر مواد پلاستیک قرار می گیرد.

رنگ عسل:

از نظر حسی، عسل چندگیاه ویژه دیابتی رنگ کهربایی و طعمی خوش و مشتری‌پسند دارد و غالبیت شهد گل‌های کنار، زول، قنقال و گیاهان کوهستانی در آن مشخص است.

طریقه مصرف:

مهم‌ترین اصل مصرف این است که عسل درمان دیابت نیست و هیچ‌گاه نباید جایگزین دارو یا توصیه‌های درمانی پزشک شود. توصیه‌های کاربردی بر پایه شواهد علمی عبارت‌اند از: زمان مصرف: مصرف در صبح یا ناشتا توصیه نمی‌شود؛ بهتر است همراه یا بلافاصله بعد از وعده‌ی غذایی باشد تا پیک قندی کمتر شود. همراهی با سرکه: مصرف یک قاشق سرکه طبیعی سیب یا انگور (یا سرکه انگبین) همراه یا بعد از عسل می‌تواند از افزایش ناگهانی قند خون بکاهد. جایگزینی، نه افزودن: عسل باید جایگزین قند، شکر و سایر شیرین‌کننده‌های مصرفی باشد، نه اینکه به رژیم معمول اضافه شود. کنترل مستمر: قند خون پس از مصرف باید پایش شود و در صورت عدم کنترل، مصرف قطع شود.

میزان مصرف:

میزان مصرف: حداکثر یک تا دو قاشق چای‌خوری (حدود ۱۰ تا ۲۰ گرم) در هر وعده و فقط با نظر پزشک متخصص. مرور شواهد نشان می‌دهد مقادیر بالاتر می‌تواند شاخص‌های قندی را افزایش دهد [3، 4]. زیاده‌روی و مصرف طولانی‌مدت و کنترل‌نشده، حتی از عسل‌های باکیفیت، به‌ویژه در دیابت نوع ۲ می‌تواند قند خون و شاخص‌های متابولیک را بدتر کند [2، 3].

موارد منع مصرف:

مهم‌ترین اصل مصرف این است که عسل درمان دیابت نیست و هیچ‌گاه نباید جایگزین دارو یا توصیه‌های درمانی پزشک شود. مصرف باید بلافاصله قطع شود و با پزشک مشورت شود. اثر عسل فردی است و برای همه بیماران مناسب نیست [2، 3].

طبع عسل:

گرم

توضیحات بیشتر:

سوالات متداول

۱. آیا عسل چندگیاه ویژه دیابتی بیماری دیابت را درمان می‌کند؟

خیر. هیچ عسلی درمان دیابت نیست. این محصول فقط یک جایگزین مطلوب‌تر برای قند و شکر است و صرفاً با تأیید پزشک و به‌صورت کنترل‌شده مصرف می‌شود.

۲. تفاوت آن با عسل‌های معمولی بازار چیست؟

عسل‌های صنعتی و پاستوریزه معمولاً حرارت‌دیده یا تغذیه‌شده با شربت‌اند و فاقد ترکیبات زیست‌فعال‌اند [1]. عسل چندگیاه ویژه دیابتی خام، خالص، آزمایش‌شده و از عسل‌های با شاخص گلیسمی پایین‌تر است.

۳. روزانه چند قاشق مجاز است؟

با نظر پزشک، حداکثر یک تا دو قاشق چای‌خوری (۱۰ تا ۲۰ گرم) در روز و ترجیحاً همراه وعده‌ی غذایی، نه صبح و ناشتا.

۴. ساکارز زیر ۳ درصد یعنی شکر به عسل اضافه شده؟

میزان ساکارز آن اغلب زیر ۳ درصد است؛ نکته مهم این‌که این مقدار اندک نیز شکر افزوده نیست بلکه قند طبیعی خود شهد گیاه است و هیچ تغذیه‌ی مصنوعی در کار نبوده است.